Autorytet papieża zależy od jego obiektywnej intencji wiernego zachowania depozytu wiary

Koniecznością jest, by prawdziwy katolicki papież miał intencję głoszenia bez żadnych odstępstw katolickiej nauki, ustalania katolickich zasad dyscypliny oraz katolickiego kultu. Ponieważ koniecznością jest, aby miał intencję czynienia powyższego, by być papieżem, wypływa stąd logiczny wniosek, że jeśli takiej intencji nie ma, z pewnością papieżem nie jest.

Innymi słowy, awers monety głosi: „Jeśli jest on papieżem, musi być katolikiem”. Jednakże z drugiej strony monety widnieje napis: „Jeśli nie jest on katolikiem, papieżem z pewnością nie jest”.

Intencja wiernego zachowania katolickich nauki, dyscypliny i kultu jest z papiestwem związana tak nieodłącznie, że stanowi warunek sine qua non, to jest: warunek nieodzowny, by papież-elekt w ważny sposób przyjął autorytet nauczania, rządzenia i uświęcania Kościoła.

Nie wystarczy też „posiadanie dobrych intencji”. Papież musi mieć obiektywną intencję wiernego zachowania katolickich nauki, dyscypliny i kultu. Zilustrujmy to przykładem. Jeśli pilot samolotu ma dziwaczną, choć podyktowaną dobrymi intencjami koncepcję, że należy lecieć na wysokości 24 kilometrów, bo pozwoli oszczędzić to paliwo i zwiększyć prędkość, jego dobre intencje nie zmieniają faktu, że na takiej wysokości samolot eksploduje. W przypadku, gdyby usiłował wznieść samolot na taki pułap, drugi pilot wraz z załogą rzuciliby się na niego, obezwładnili go i skutego w kajdanki umieścili z dala od kabiny pilotów. Aby pilot odzyskał prawo do kierowania samolotem, musi mieć obiektywną intencję właściwego postępowania.

Podobnie: aby ktokolwiek wybrany na papieża legalnie uzyskał i sprawował władzę nad Kościołem, musi mieć obiektywną intencję działania na rzecz jego dobra. W innym wypadku nie może owej władzy ani uzyskać, ani sprawować.

Kiedykolwiek papież głosi jakąś naukę, potępia błąd, promulguje prawo albo ustanawia powszechną zasadę liturgiczną, wszyscy katolicy, przynajmniej implicite, porównują to, co czyni, z dotychczas głoszonymi nauką, dyscypliną oraz zasadami liturgicznymi Kościoła katolickiego. Wszystkie te elementy muszą stać w zgodzie z cnotą wiary, podobnie jak wszelkie zasady matematyczne muszą stać w zgodzie z podstawowymi jej regułami.

Jeśli katolicy mają wątpliwości dotyczące ortodoksji jakiegokolwiek papieskiego aktu, muszą interpretować go na korzyść panującego w danej chwili papieża. Jeśli jednak zachodzi pewność, że doszło do naruszenia depozytu wiary katolickiej, konieczne jest wyciągnięcie wniosku o wakacie Stolicy Apostolskiej.

Papież Innocenty III (1198–1216), uznawany za jednego z największych kanonistów wszech czasów, dał temu wyraz w zupełnie jasny sposób: „Wiara jest niezbędna w tym celu, bym, choć z innych grzechów sądzić może mnie tylko Bóg, za grzech przeciw wierze – i tylko za ten grzech – mógł być sądzony przez Kościół” [propter solum peccatum quod in fide commititur possem ab Ecclesia judicari]. Ponieważ «ten, kto nie wierzy już został osądzony»” (Sermo 2: In Consecratione, PL 218, 656). „«Wy jesteście solą ziemi» […] Tym bardziej nie może się rzymski papież chlubić, ponieważ może być sądzony przez ludzi – a raczej, można wykazać, że już został osądzony, jeśli «utraci swój smak» popadając w herezję [quia potest ab hominibus judicari, vel potius judicatus ostendi, si videlicet evanescit in haeresim]; gdyż ten, kto nie wierzy, już został osądzony” (Sermo 4: In Consecratione, PL 218, 670).

Innymi słowy, ponieważ wyznawanie ortodoksyjnej wiary stanowi podstawę autorytetu papieża i to ze względu na wierność niezmiennemu magisterium rozpoznajemy papieski autorytet, papież, który jest jawnym heretykiem, może zostać uznany za już osądzonego przez Boga i pozbawionego przezeŃ urzędu. Zasadniczy fundament papieskiego autorytetu leży w gruzach, jeśli papież staje się heretykiem lub gdy papież-elekt jest heretykiem w chwili wyboru na urząd. Analogicznie: gdyby profesor matematyki miał ogłosić, że dwa dodać dwa równa się pięć, straciłby prawo nauczania czegokolwiek, zaprzeczyłby bowiem zupełnym podstawom matematyki i stałby się wewnętrznie niezdolny do instruowania innych. Ślepiec jest z natury rzeczy niezdolny prowadzić innych po drodze czy ścieżce. Utrata wiary zaś to ślepota na drodze do zbawienia.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *