AUTORYTET A WIARA: Związek między posłuszeństwem a nieomylnością Kościoła

Kościół, z rozporządzenia Chrystusa, posiada ustrój monarchistyczny z papieżem jako najwyższą władzą, któremu każdy człowiek jest winny posłuszeństwo. Tak na ten temat naucza Sobór Watykański I.

Sobór Watykański, Sesja IV, Konstytucja Dogmatyczna PASTOR AETERNUS (18.07.1870):

„Dlatego nauczamy i wyjaśniamy, że Kościół rzymski, z rozporządzenia Pana posiada nad wszystkimi innymi [kościołami] pierwszeństwo zwyczajnej władzy, oraz że ta jurysdykcyjna władza biskupa Rzymu, która jest rzeczywiście biskupia, jest bezpośrednia: wobec niej obowiązani są zachować hierarchiczne podporządkowanie i prawdziwe posłuszeństwo pasterze i wierni wszelkiego obrządku i godności, każdy z osobna i wszyscy razem, i to nie tylko w sprawach wiary i moralności, ale także w kwestiach dotyczących dyscypliny i kierowania Kościołem rozproszonym po całym świecie; w ten sposób, żeby – przez zachowanie jedności zarówno wspólnoty, jak i wyznawania tej samej wiary z biskupem Rzymu – Kościół Chrystusa był jedną owczarnią wokół jednego najwyższego pasterza. To jest nauka prawdy katolickiej, od której nikt nie może odstąpić bez utraty wiary i zbawienia”.

Monarchiczna forma rządów ustanowiona w Kościele przez Chrystusa nakazuje Kościołowi nauczającemu głosić Ewangelię, z drugiej zaś strony pod groźbą utraty zbawienia zobowiązuje słuchających do przyjęcia tej nauki jako nauki samego Boga.

Pius XI, Mortalium animos (06.01.1928):

„W rzeczywistości Jednorodzony Syn Boga polecił swym Apostołom, by nauczali wszystkich ludzi; po wtóre wszystkich ludzi zobowiązał, by z wiarą przyjmowali to wszystko, co im podane będzie „przez świadków od Boga wyznaczonych”, a rozkaz swój przypieczętował słowami: „Kto uwierzy i da się ochrzcić, zbawiony będzie, kto jednak nie uwierzy, będzie potępiony”. Oba te rozkazy Chrystusa, rozkaz nauczania i rozkaz wierzenia, które muszą być wypełnione dla zbawienia wiecznego, byłyby niezrozumiałe, gdyby Kościół nie wykładał tej nauki w całości i jasno, i gdyby nie był wolny od wszelkiego błędu”.

To właśnie „wolność od wszelkiego błędu” jest fundamentem posłuszeństwa, którego wymaga Chrystus od Kościoła słuchającego, od wiernych, aby, poprzez pokorę rozumu oraz woli, przyjmowali całą naukę głoszoną przez nieomylny Kościół. Tym właśnie charakteryzuje się wiara Boska, do której zobowiązuje nas Sobór Watykański I.

Sobór Watykański. 1869 r. Konstytucja dogmatyczna o wierze katolickiej Dei Filius:

„Wiarą Boską i katolicką należy wierzyć w to wszystko, co zawiera się w słowie Bożym spisanym lub przekazanym, i jest do wierzenia przedkładane przez Kościół – albo uroczystym orzeczeniem, albo zwyczajnym i powszechnym nauczaniem – jako objawione przez Boga”.

Widzimy zatem, iż posłuszeństwo przyjęcia nauczania Kościoła dotyczy całej przedkładanej nauki; jak bowiem głosi Sobór, wiarą boską należy wierzyć w to wszystko, czego Kościół naucza „albo uroczystym orzeczeniem, albo zwyczajnym i powszechnym nauczaniem” tj. we wszystko, czego Kościół naucza w sprawach wiary i moralności.

Istotą wiary boskiej (teologicznej) jest to, iż przyjmujemy rozumem dane prawdy nie poprzez wewnętrzne rozeznanie o ich prawdziwości, ale jedynie ze względu na autorytet Boga, który za pośrednictwem posłanego przez siebie Kościoła podaje nam te prawdy do wierzenia. Szczegółowo wyjaśnia to Encyklopedia katolicka.

Podręczna Encyklopedia kościelna T. 41-42, Warszawa 1914, s. 230

„Podług orzeczenia Soboru Watykańskiego (ses. 3 r. 3) Wiara teologiczna czyli Boska jest cnotą nadprzyrodzoną, przez którą natchnieni i wsparci łaską Bożą w to, co Bóg objawił, jako w prawdę wierzymy, nie dla prawdziwości wewnętrznej rzeczy, poznanej światłem przyrodzonym rozumu, lecz dla powagi Boga objawiającego, który nie może ani się mylić, ani w błąd wprowadzać. (…)

Wiara teologiczna jest Wiarą w znaczeniu ścisłym, czyli uznaniem danej prawdy dla powagi dającego świadectwo. Rodzi się bowiem nie z poznania przez nas samej rzeczy, do której się odnosi, bez względu na to, czy chodzi o poznanie bezpośrednie (oglądanie, intuicję), czy też o poznanie pośrednie, wyrozumowane, lecz z nieomylności świadectwa o jej prawdziwości. Jest to owa ciemność (obscuritas), uważana zazwyczaj za pierwszą istotną właściwość Wiary w ogóle, a polegająca nie na niepojętości prawdy, w którą wierzymy, lecz na tym właśnie, że ją uznajemy na mocy świadectwa cudzego, nie zaś na mocy własnego w nią wnikania”. 

Widzimy zatem błąd, jaki popełnia większość tzw. katolików Tradycji. Otóż odrzuciwszy autorytet „papieża-heretyka” oraz autorytet „omylnego Kościoła” (a równocześnie uznając aktualnego okupanta Stolicy Piotrowej za katolika, zaś modernistyczną strukturę Novus Ordo za Kościół katolicki), w pierwszej kolejności rozeznają, czy dana prawda tam głoszona jest zgodna z Tradycją, czy nie, czy dana nauka podawana do wierzenia jest katolicka, czy nie – aby ostatecznie daną prawdę lub naukę przyjąć lub odrzucić. Taka postawa to odrzucenie wiary Boskiej na rzecz wiedzy, a bez wiary, która jest cnotą wlaną, nie można dostąpić zbawienia.

Do papieża należy również nakreślanie granic swobody opinii teologicznych.

I choć prawdą jest, że kiedykolwiek papież głosi jakąś naukę, potępia błąd, promulguje prawo albo ustanawia powszechną zasadę liturgiczną, wszyscy katolicy, przynajmniej implicite, porównują to, co czyni, z dotychczas głoszonymi nauką, dyscypliną oraz zasadami liturgicznymi Kościoła katolickiego, to jednak – jeśli katolicy mają wątpliwości dotyczące ortodoksji jakiegokolwiek papieskiego aktu – muszą interpretować go na korzyść panującego w danej chwili papieża. Tylko w sytuacji, gdy głoszona nauka w sposób bezsprzeczny sprzeciwia się depozytowi Wiary, wiernemu pozbawionemu godnych zaufania autorytetów nie pozostaje nic innego poza stwierdzeniem faktu odstępstwa i wynikającej zeń logicznej konsekwencji w postaci utraty (lub nieobjęcia) przez odstępcę godności w Kościele.

Katolicka nauka dozwala opierać się papieżowi wydającemu polecenie ze swej istoty niemoralne (wewnętrznie złe moralnie) – na przykład: mam prawo (a nawet obowiązek) odmówić, gdyby papież nakazał mi kogoś zamordować. W pouczający sposób mówi o tym przypadek sprzeciwu angielskiego biskupa Roberta Grosseteste wobec decyzji Innocentego IV. Nikomu nie przysługuje za to prawo sprzeciwu lub osądzania nauczania prawowitego papieża w zakresie wiary i moralności.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *