„KOŚCIÓŁ SOBOROWY” NIE ISTNIEJE. Powszechna apostazja i Antychryst. Czy żyjemy w czasach ostatecznych?

„KOŚCIÓŁ SOBOROWY” NIE ISTNIEJE. Powszechna apostazja i Antychryst. Czy żyjemy w czasach ostatecznych?
Jeszcze w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku arcybiskup Benelli, obrzydliwa postać, wymyślił w obecności arcybiskupa Lefebvre’a termin „Kościół soborowy”, by opisać stan Kościoła katolickiego po Soborze Watykańskim drugim.
Arcybiskup Lefebvre przyjął to określenie jak swoje, ponieważ doskonale pasowało do jego koncepcji teologicznej. Arcybiskup utrzymywał (a Bractwo Św. Piusa X utrzymuje nadal), że istnieją dwa Kościoły: Kościół katolicki oraz „Kościół soborowy”; twierdził ponadto, że „papież”, obecnie w naszym przypadku Franciszek, jest głową obu Kościołów. Gdy mówi on lub czyni coś zgodnego z ortodoksją, działa jako głowa Kościoła katolickiego. Gdy w zakresie słów lub działań dopuszcza się odstępstwa, działa jako głowa „Kościoła soborowego”.
Arcybiskup Lefebvre mówił, że musimy „przesiewać” płynące z Rzymu akty magisterium celem stwierdzenia, od którego z Kościołów pochodzą.
Nie tak dawno biskup Williamson umieścił na swoim blogu wpis w obronie teorii istnienia „Kościoła soborowego” i z tego właśnie względu chcę odnieść się do owego zagadnienia.
Wyjaśnienie obecnej sytuacji oparte o koncepcję „Kościoła soborowego” jest fałszywe. Każda wspólnota wiary, czy to Kościół prawdziwy, czy fałszywy, składa się z dwóch elementów: (1) elementu materialnego, którym jest instytucja lub osoba moralna, czegoś na kształt korporacji; (2) elementu formalnego, na który składają się dogmaty, zasady moralne, ryty, dyscyplina oraz kult, które wszystkie stanowią istotę danego wyznania. Tworzą jego element formalny, ponieważ nadają formę, czyli definiują osobę lub instytucję moralną, z którą są związane. Dlatego właśnie rozmaite wyznania biorą swe nazwy oraz charakterystykę od owego elementu formalnego.
W przeszłości heretycy i schizmatycy wykazywali przynajmniej tyle uczciwości, że, odcinając się od elementu formalnego Kościoła katolickiego, jednocześnie odcinali się od jego instytucji. Greccy schizmatycy odcięli się od papiestwa i utworzyli swój własny fałszywy kościół, własną fałszywą hierarchię, własną fałszywą instytucję. Podobnie uczynili luteranie oraz inni protestanci. Starokatolicy zrobili to samo pod koniec dziewiętnastego wieku.
Jednakże moderniści, reprezentujący, zgodnie ze słowami świętego Piusa X, syntezę wszystkich herezji, zdecydowali się przekształcić instytucję Kościoła katolickiego, utrzymując jej struktury oraz tożsamą z dotychczasową osobowość moralną; jednocześnie zmienili jej „zawartość”, „treść” owej instytucji, przekształcając to, co należy do formy, istoty Kościoła katolickiego. Krótko mówiąc: wyszli z inicjatywą wykorzystania budzącego zachwyt gmachu Kościoła jako narzędzia do głoszenia całkowicie nowej religii.
Plan ów był nadzwyczaj przemyślny i wymagał niesłychanej cierpliwości. Narodził się w piekle z inspiracji samego szatana, ponieważ tylko on był w stanie wzbudzić w istotach ludzkich pragnienie wymagające takich przewrotności i cierpliwości w dążeniu do celu. Rezultat takiego planu był do przewidzenia: prestiż właściwy instytucji Kościoła, jak również posłuszeństwo, jakie przejawiali wobec niego katolicy, zostaną użyte do zatrucia prawdziwej Wiary na skalę światową i ostatecznego zniszczenia katolicyzmu; celem było spełnienie gorącego pragnienia Woltera, wyrażonego słowami: „Ecrasez l’infâme” – „Zmiażdżyć to okropieństwo”. Pod terminem „okropieństwo” krył się, oczywiście, Kościół katolicki.
Istnieje obfitość dowodów na istnienie owego potwornego planu, na przykład instrukcja loży masońskiej Alta Vendita.
Teoria zakładająca istnienie „Kościoła soborowego” doskonale współgra z koncepcjami arcybiskupa Lefebvre’a oraz Bractwa Św. Piusa X, ponieważ pragną oni uzyskać akceptację ze strony modernistycznych władz; jednocześnie jednak wyrzekają się wszelkich nauk i praktyk, które uznają za sprzeczne z katolicką Tradycją.
Wszystko to, co uznają za możliwe do przyjęcia, przypisują Kościołowi katolickiemu; cokolwiek uznają za nie do przyjęcia, przypisują „Kościołowi soborowemu”. Następnie przystępują do przekonywania swoich wiernych, że są „poddani papieżowi” i „w pokorze” podporządkowują się „Ojcu Świętemu” – w przeciwieństwie do owych nikczemnych sedewakantystów – lecz jednocześnie mają prawo odrzucania wszystkiego, co pochodzi od „Kościoła soborowego” i mają zupełną swobodę czynienia, co im się podoba.
Jest to kompletny nonsens, ale niestety większość katolików Tradycji daje się zwieść teorią „Kościoła soborowego” z taką łatwością, z jaką większość katolików dała się nabrać na nowy ryt mszy.
Dlaczego należy odrzucić termin „Kościół soborowy”
Nie istnieje coś takiego, jak „Kościół soborowy”, ponieważ moderniści nigdy nie założyli instytucji religijnej odrębnej od Kościoła katolickiego. Udało im się zrealizować cel sięgnięcia po władzę drogą legalnych wyborów i nominacji, a gdy znaleźli się już na stanowiskach decyzyjnych, użyli sprawowanej domniemanie władzy, by zatruć wiarę katolicką.
Prawdziwy opis współczesnego problemu jest następujący: moderniści okupują instytucję Kościoła katolickiego i usiłują użyć jej w celu zniszczenia Wiary i zastąpienia jej modernizmem. Według tezy biskupa Gerarda des Lauriersa modernistyczni hierarchowie zajmują stanowiska związane z władzą w Kościele wskutek legalnego wyboru i mianowania, lecz jednocześnie nie posiadają władzy rządzenia Kościołem, a zatem są fałszywymi papieżami i biskupami. Według „totalnego” stanowiska sedewakantystycznego modernistyczni hierarchowie nie cieszą się nawet legalnością z tytułu prawowitego wyboru lub mianowania na stanowiska, lecz najzwyczajniej w świecie zajmują je fizycznie, podobnie jak rewolucyjne zbiry, które siłą przejęły budynek rządowy. Oba wyjaśnienia sytuacji są zbieżne w kwestiach następujących: (1) modernistyczni hierarchowie to fałszywi papieże i fałszywi biskupi; (2) nie istnieje żadna założona przez modernistów instytucja, którą można by nazwać „Kościołem soborowym”.
Zwolennicy obu wyjaśnień widzą ciągłość instytucji Kościoła katolickiego, lecz na różne sposoby. To jednak temat na osobny artykuł.
Koncepcja zakładająca istnienie „Kościoła soborowego” jest nierealna, ponieważ modernistyczna hierarchia nigdy nie odcięła się oficjalnie od Kościoła katolickiego. Nigdy też nie została wydana przez katolickie władze żadna deklaracja ogłaszająca odcięcie modernistycznej hierarchii od Kościoła. Nie ma zatem żadnej nowej instytucji ani ciała kościelnego znanego pod nazwą „Kościoła soborowego”. Fakt, że modernistyczna hierarchia nie została w oficjalny sposób ogłoszona odłączoną od Kościoła katolickiego stanowi sedno problemu, z którym obecnie się mierzymy; stanowi również źródło wszystkich kontrowersji w świecie tradycjonalistów.
Hierarchię Novus Ordo można traktować na trzy sposoby: (1) uznać ją za prawowitą hierarchię Kościoła katolickiego, mającą autorytet zarówno z tytułu legalnego wyboru i mianowania, jak również dysponującą udzieloną jej przez Chrystusa władzą nauczania, rządzenia i uświęcania Kościoła katolickiego; (2) uznać ją za całkowicie fałszywą hierarchię, pozbawioną jakiegokolwiek autorytetu z tytułu braku legalnego wyboru i mianowania – za coś na kształt tzw. prawosławnych (a w istocie heretyckich i schizmatyckich) Greków lub hierarchii anglikańskiej; (3) uznać ją za hierarchię, która co prawda została legalnie wybrana i mianowana, nie uzyskała jednak od Chrystusa władzy nauczania, rządzenia i uświęcania Kościoła katolickiego.
Nie istnieje żadne czwarte rozwiązanie, które byłoby logiczne. Na hierarchię składają się bowiem dwa elementy: materialny oraz formalny. Element materialny stanowi wybór i/lub nominacja, by otrzymać od Chrystusa władzę rządzenia Kościołem. Element formalny to sama władza rządzenia Kościołem, która nie pochodzi ze źródła czysto ludzkiego, lecz od Chrystusa jako Głowy Kościoła katolickiego.
Mamy zatem następujące możliwości: (1) Hierarchia Novus Ordo dysponuje zarówno elementem materialnym, jak i formalnym; (2) nie dysponuje ani elementem materialnym, ani formalnym; (3) dysponuje elementem materialnym, lecz nie formalnym. (Czwartej możliwości, zakładającej, że hierarchia Novus Ordo dysponuje elementem formalnym, ale nie materialnym, nie można brać pod uwagę. Niemożliwe bowiem jest, by władzę papieską uzyskał ktokolwiek, kto nie został w celu jej uzyskania wybrany albo mianowany. W przeciwnym wypadku dowolna osoba mogłaby wstać i zadeklarować: „Jestem papieżem”. W pułapkę owego absurdu wpadli organizatorzy małych „konklawe” mających obrać papieża. Ich niedorzeczność wynika właśnie z nieprawowitego wyboru na papieża. Tylko szaleńcy biorą owe „konklawe” na poważnie).
Żadna z przedstawionych powyżej trzech teorii nie zakłada jednak istnienia nowej instytucji, odrębnej od instytucji Kościoła katolickiego.
A zatem nie istnieje żaden „Kościół soborowy”. Jest tylko modernistyczna hierarchia usiłująca posłużyć się instytucjami Kościoła katolickiego dla swych własnych nikczemnych celów. Z tego powodu konieczne jest, aby katolicy potępili ją i napiętnowali jako fałszywą hierarchię. Przestępstwo polegające na usiłowaniu narzucenia Kościołowi katolickiemu nowej i fałszywej religii w rzeczywistości odcina modernistyczną hierarchię od Kościoła katolickiego jeszcze zanim katolicki papież wyda w tej sprawie wiążącą deklarację. Przez analogię: morderca jest mordercą w rzeczywistości, zanim sąd skaże go za faktycznie popełnione morderstwo.
Konserwatyści w łonie Novus Ordo utrzymują, że modernistyczna hierarchia zachowuje ciągłość zarówno w zakresie instytucji Kościoła, jak również w zakresie doktryny, kultu i dyscypliny. Konserwatyści w łonie Novus Ordo zauważają ciągłość instytucji Kościoła (jego element materialny); jednocześnie dokonują mentalnej akrobatyki usiłując dopatrzyć się ciągłości nauczania, dyscypliny i kultu. Wpadają w pułapkę wyznawania wierności nagiemu cesarzowi, to znaczy: dokonują pozbawionego jakichkolwiek podstaw i niedorzecznego w swej istocie aktu wiary, nie mając żadnych przesłanek ku wierzeniu, iż modernizm jest autentycznie tożsamy z rzymskim katolicyzmem. W swych umysłach przykrywają nagość cesarza – apostazję Franciszka – zużywając kolejne bele wyimaginowanej tkaniny. Przędą na niewidzialnym kołowrotku coraz to nowe teorie mające świadczyć o ciągłości między nową a starą religią. Obecnie stają jednak w obliczu problemu nie do rozwiązania; jak doktrynalna ciągłość ma się do aprobaty, jaką Franciszek wyraża wobec sodomii oraz cudzołóstwa. Konserwatyści w łonie Novus Ordo dniem i nocą mozolą się przy swoich kołowrotkach, przędąc coraz to grubsze szaty cesarza, mające skuteczniej przykryć jego nagość.
Lecz ten system już pęka i ostatecznie się zawali. Wielu jego dotychczasowych zwolenników dostrzega już jego niedorzeczność.
Sedewakantyści utrzymują, że modernistyczna hierarchia zachowuje ciągłość w zakresie funkcjonowania instytucji Kościoła, lecz brak jej ciągłości w zakresie katolickich nauczania, kultu i dyscypliny. Żaden katolik nie mógłby nigdy utrzymywać, że instytucji Kościoła brak ciągłości. Albowiem trwanie owej instytucji do końca świata zostało podane jako prawda wiary.
Dwa rodzaje sedewakantystów wyjaśniają ową trwałość instytucji na dwa różne sposoby.
Jednak wszyscy sedewakantyści bez różnicy wskazują te same i jedyne możliwe źródła odstępstwa soboru watykańskiego drugiego od prawdziwej wiary, moralności i dyscypliny, mianowicie: (1) herezja, ba! apostazja owych istot ludzkich znanych obecnie pod nazwą hierarchii Novus Ordo; (2) co nawet istotniejsze: ich intencja i działanie mające na celu narzucenie własnej apostazji wiernym oraz katolickim instytucjom przy zachowaniu pozorów sprawowania legalnej władzy, jak gdyby hierarchia Novus Ordo była tożsama z katolicką.
Wskutek poczynienia powyższych obserwacji sedewakantyści zasadniczo wyjaśniają obecną sytuację w sposób następujący: choć instytucja Kościoła katolickiego zachowuje ciągłość, instytucję ową okupują obecnie modernistyczni apostaci podający się fałszywie za katolicką hierarchię i usiłujący użyć instytucji Kościoła do szerzenia swych odstępstw. Podkreślam słowo „usiłujący”, bowiem wewnętrzną sprzecznością jest posłużenie się instytucją założoną przez Chrystusa wbrew Jego woli, to znaczy w celu szerzenia apostazji lub jakiegokolwiek innego fałszu albo zła. Samo wyobrażanie sobie czegoś podobnego byłoby równoznaczne z imaginowaniem sobie, że diabeł jest w stanie opętać Najświętszą Maryję Pannę i sprawować kontrolę nad Jej ciałem. Sam ów obraz jawi się naszym umysłom jako niedopuszczalny i odrażający: Najświętsza Maryja Panna opętana przez diabła, wykrzykująca bluźnierstwa, herezje i deklarująca odstępstwo od Wiary.
Czynię powyższą aluzję do Najświętszej Maryi Panny ze względu na to, że święta teologia czyni Ją archetypem Kościoła, instytucji niepokalanej i na zawsze wiernej Chrystusowi.
Niemniej jednak to właśnie ową kipiącą ohydą perspektywę proponują przyjąć nam zwolennicy teorii istnienia „Kościoła soborowego”: jedna, legalna katolicka hierarchia, która raz mówi jak Chrystus, innym zaś razem jak szatan.
Teoria ta zakłada, że Kościół zasadniczo odstąpił od zadania postawionego przed nim przez Boga tj. wiernego przekazywania i nauczania doktryny katolickiej, ustanawiania dyscypliny zgodnej z nauką katolicką oraz udzielania prawdziwych i ważnych katolickich sakramentów, którym towarzyszą święte ryty i ceremonie ilustrujące naukę katolicką. Duch Święty strzeże Kościół przed zboczeniem z właściwego kursu. Prawdę ową opisujemy słowami: „nieomylność” oraz „ustrzeżenie Kościoła od błędu”.
Kradzież auta, którego nie da się uruchomić. Wyobraźmy sobie grupę opryszków, którzy potajemnie zdobywają kluczyki do czyjegoś rolls-royce’a. Raz po raz usiłują uruchomić samochód, lecz ten nie ma najmniejszego zamiaru reagować; wyposażono go w bardzo zaawansowane przyrządy przeciwdziałające kradzieży. Tak więc bandziorzy po prostu przesiadują w samochodzie, który nie rusza się ani o milimetr.
Sądzę, że powyższy opis trafnie ilustruje dzisiejszy stan Kościoła katolickiego. Ponieważ instytucja Kościoła katolickiego została założona przez Boga i otrzymała od Niego wszelkie „gwarancje bezpieczeństwa”, niemożliwe jest, by dała posłuch złodziejom, którzy są jej obcy. Podobnie jak samochód nie podda się woli rabusiów, Kościół nie podda się wpływowi modernistów, jako że brak im danej od Boga władzy, by nauczać, rządzić Kościołem i uświęcać go. Ponieważ Duch Święty daje Kościołowi gwarancję bezpieczeństwa w zakresie nieomylności, w czasach obecnego kryzysu jedynym stanowiskiem zgodnym z Wiarą katolicką jest stwierdzenie, że hierarchia Novus Ordo jest hierarchią fałszywą, ponieważ brak jej udzielanej przez Boga władzy, by nauczać, rządzić Kościołem i uświęcać go. To, czego moderniści nauczają, ustanawiane przez nich prawa oraz przepisy liturgiczne, ogłaszane kanonizacje tudzież wyroki stwierdzające nieważność małżeństw nie mają swego źródła we władzy Kościoła katolickiego i nie są z nim w żaden sposób tożsame.
Wyznanie Novus Ordo umiera. Jako że Kościół katolicki nigdy nie może stanowić narzędzia głoszenia błędu, herezji, ani apostazji, religia Novus ordo stopniowo umiera; nie ma bowiem mocy przyciągania do siebie rodzaju ludzkiego, właściwego wierze katolickiej. To prawda, że wyznanie Novus Ordo zdołało zatruć umysły miliardów katolików, zniszczyć ich wiarę i zaprowadzić ich do piekła. Nie ma jednak mocy odnawiania się i wzrostu. Więdnie w oczach, niezdolna przyciągnąć do siebie młodych. Mimo że wyznanie Novus Ordo z powodzeniem dokonało wrogiego przejęcia instytucji Kościoła, nie dysponuje mocą ni żywotnością właściwym prawdziwej Wierze. Stało się wyznaniem starców i staruszek, którzy – o ironio! – odnoszą się do Novus Ordo z entuzjazmem. Młodzi zasadniczo stracili wiarę i rozczarowali się pustotą, płytkością i fałszem Novus Ordo. Pojawiają się od czasu do czasu na chrztach, ślubach i pogrzebach i można ich znaleźć na liście „parafian”; w znacznej większości w niedzielę brakuje ich jednak w kościelnych ławkach. Wszystkie dostępne statystykom oznaki życia Kościoła katolickiego od chwili przejęcia jego struktur przez modernistów w szybkim tempie zanikają. Co gorsza, niemal wszyscy trwający wciąż wiernie w Novus Ordo są heretykami lub apostatami.
Dlaczego Pan Bóg dopuścił, aby moderniści przejęli struktury Kościoła? To pytanie słyszymy bez przerwy. Jest ono bardzo dobrze postawione.
Dlaczego Bóg dopuścił, by tak wiele dusz zostało zwiedzionych przez fałszywą hierarchię modernistyczną? Czy do Jego chwały nie przyczyniłoby się bardziej, gdyby zapobiegł wyborowi tych niewiernych na stanowiska kościelne i zezwolił Kościołowi kontynuować kroczenie zwyczajną drogą?
Odpowiedź na powyższe pytanie jest z jednej strony prosta, z drugiej jednak bardzo tajemnicza.
Odpowiedź prosta brzmi: Bóg dopuszcza pewne zło tylko po to, by wynikło z niego większe dobro. Dobro jest zawsze Jego własną chwałą. Zatem chwała owa musi być tak samo wielka lub większa niż ciężar zła, które Bóg dopuszcza.
Odpowiedź ocierająca się o tajemnicę brzmi zaś: utrata tak wielu dusz i całkowite zamieszanie w umysłach katolików na swój sposób pośrednio przyczyniają się do chwały Bożej. Zjawiska te, co oczywiste, nie przyczyniają się do chwały Bożej bezpośrednio, ponieważ Stwórca nigdy nie dozwoliłby na nie ze względu na nie same. Mógł jednak dopuścić je ze względu na proporcjonalną przyczynę.
I w owej właśnie proporcjonalnej przyczynie tkwi sedno tajemnicy. Należy bowiem bezpośrednio powiązać ową przyczynę z nadejściem Antychrysta. Jego pojawienie się jest trzecim i ostatnim wydarzeniem, które ma nastąpić przed końcem świata i osądzeniem wszystkich narodów. Katechizm Soboru Trydenckiego wymienia trzy wydarzenia, do których musi dojść przed końcem świata: (1) głoszenie Ewangelii całemu światu; (2) wielkie odstępstwo od Wiary; (3) pojawienie się Antychrysta.
Pierwszy warunek został już spełniony; drugi dzieje się na naszych oczach i jest już praktycznie sfinalizowany. Wielkie odstępstwo od Wiary zdaje się stanowić etap przygotowań na rządy Antychrysta, który bez owego odstępstwa nigdy nie zdołałby zapanować nad światem.
Otóż mamy świadomość, że Pismo Święte zapowiada rządy Antychrysta, wielkie odstępstwo i skurczenie się liczby wiernych katolików do ledwie garstki. Możemy zatem z pewnością stwierdzić, że zjawiska owe bez cienia wątpliwości przyczyniają się w jakiś (niebezpośredni) sposób do chwały Bożej.
Stwierdziwszy powyższe, zaryzykowałbym udzielenie odpowiedzi następującej: wielkie odstępstwo od Wiary nie byłoby możliwe, gdyby nie działanie fałszywej hierarchii głoszącej błąd po całym okręgu ziemskim.
Gdybyśmy mieli do dziś nieprzerwaną linię papieży broniących wiary katolickiej, nie bardzo wiadomo, jak miałoby dojść do apostazji na masową skalę; namiestnicy Chrystusa dokładaliby bowiem wszelkich starań, by takiemu odstępstwu zapobiec.
Następne pytanie, które w oczywisty sposób się nasuwa, brzmi: w jaki sposób powszechne odstępstwo od Wiary przyczynia się do chwały Bożej? Święty Paweł odpowiada na to: „Boć muszą być i kacerstwa, aby i którzy są doświadczeni, stali się jawni między wami” (1 Kor 11, 19). Od świętego Pawła dowiadujemy się zatem, że celem, dla którego Pan Bóg dopuszcza herezję i całe zniszczenie, jakie ze sobą niesie, jest wystawienie na próbę wiary tych, którzy naprawdę ją posiadają. Historia po wielekroć dowiodła, że pod presją pokus lub prześladowań ze strony heretyków większość katolików odpada od wiary. Jest kilka chwalebnych wyjątków od tej zasady. Jednym z nich jest Irlandia.
Wspomniany wyżej fakt historyczny mówi nam o tym, że, choć w łatwych czasach wielu wyznaje językiem wiarę katolicką, większość z nich w głębi swych serc wcale nie wierzy lub w najlepszym wypadku ich wiara jest bardzo słaba. Ta obserwacja budzi przerażenie.
A zatem Bóg doznaje chwały poprzez ukazanie osób prawdziwie Sobie wiernych. I właśnie z tym mamy do czynienia dziś, w najstraszliwszej chwili w historii Kościoła: ujawnienie tych, którzy naprawdę wierzą katolickiej nauce, oraz tych, którzy jej nie wierzą. Oto wielkie otrząsanie drzewa, z którego wiele zgniłych owoców spadło już na ziemię. Nikt nie zaprzeczy, że dla drzewa lepiej jest, jeśli nie ma na nim zgniłych owoców.
Choć mamy skłonność do identyfikowania sukcesu z dominacją liczbową, dla Boga taka przewaga jest obojętna. On patrzy na żarliwość, to jest: żarliwość naszej wiary oraz naszej miłości do Niego. Chwała, jaką przynosi Mu śmierć jednej dziewicy męczennicy jest dużo większa niż ujma spowodowana odstępstwem tysiąca słabych lub letnich katolików.
