WAŻNOŚĆ SAKRAMENTÓW

Według nauczania Kościoła sakrament jest widzialnym znakiem ustanowionym przez naszego Pana Jezusa Chrystusa oznaczającym łaskę i udzielającym jej. Istnieje siedem Sakramentów: chrzest, bierzmowanie, Ciało i Krew Pańska, pokuta, ostatnie namaszczenie, kapłaństwo oraz małżeństwo. Chrzest i małżeństwo nie wymagają obecności kapłana. Chrztu może udzielić każdy, kto ma intencję czynienia tego, co czyni w owym sakramencie Kościół. Szafarzami sakramentu małżeństwa są sami narzeczeni. Święceń kapłańskich udziela biskup, on również ma możliwość delegowania „zwykłego” (niebędącego biskupem) księdza do udzielenia sakramentu bierzmowania.

Sakramenty działają na zasadzie „ex opere operato”, co oznacza, że ich skuteczność nie zależy od niczego co ludzkie, lecz wyłącznie od woli Bożej wyrażonej w Chrystusowym ustanowieniu i obietnicy. Sakramenty osiągają swój skutek bez względu na godność szafarza czy też przyjmującego. Wywołują skutek nawet wtedy, jeżeli sam kapłan znajduje się w stanie grzechu śmiertelnego i nawet jeśli wewnętrzne usposobienie przyjmującego nie jest doskonałe.

Trzy poniższe cytaty dają nam pojęcie o istocie i znaczeniu sakramentów:

„Sakrament jest zewnętrznym znakiem wewnętrznej łaski, ustanowionym przez Chrystusa dla naszego uświęcenia” (Katechizm Soboru Trydenckiego).

„Jeśli ktoś twierdzi, że nie wszystkie sakramenty Nowego Przymierza zostały ustanowione przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego, albo że jest ich więcej czy mniej niż siedem, tj. Chrzest, Bierzmowanie, Eucharystia, Pokuta, Ostatnie Namaszczenie, Kapłaństwo i Małżeństwo, albo że którykolwiek z nich nie jest prawdziwie i we właściwym znaczeniu sakramentem – niech będzie wyklęty” (Sobór Trydencki, Sesja VII: O sakramentach, kanon 1, Denz. 844).

„Jeśli ktoś twierdzi, że sakramenty Nowego Przymierza nie zawierają łaski, którą oznaczają, albo że nie dają tej łaski tym, którzy jej nie stawiają przeszkody… – niech będzie wyklęty” (Sobór Trydencki, Sesja VII: O sakramentach, kanon 6, Denz. 849).

Moderniści, którzy przejęli kontrolę nad strukturami Kościoła, w następstwie soboru watykańskiego drugiego dokonali zmian w sposobie udzielania wszystkich sakramentów. Zmiany owe motywowano deklarowaną intencją uczynienia ich bardziej zdatnymi do przyjęcia przez współczesnego człowieka, a szczególnie przez tzw. „braci odłączonych”.

Katolicy w rozmaity sposób zareagowali na zmiany. Większość przyjęła je bez większego zastanowienia – wszak pochodziły z Rzymu, któremu zawsze ufali. Inni uznali je za „wątpliwe” lub całkowicie zanegowali ich skuteczność – a w rezultacie odmówili korzystania w nich. Większość kontrowersji zogniskowała się na tzw. „nowej Mszy” – Novus Ordo Missae. Wskutek tego innym sakramentom – szczególnie tym, które są uzależnione od ważnego kapłaństwa – nie poświęcano większej uwagi.

Wagę problemu „reformy”, czy, jak woleliby inni: „deformy” sakramentów, sygnalizują następujące elementy nauczania Kościoła:

„Jeśli ktoś twierdzi, że przyjęte i uznane w Kościele katolickim obrzędy, które się zazwyczaj stosuje przy uroczystym udzielaniu sakramentów, można albo mieć w pogardzie, albo bez żadnego grzechu dowolnie pomijać, albo mogą być zmieniane przez jakichkolwiek pasterzy Kościoła na nowe jakieś obrzędy – niech będzie wyklęty” (Sobór Trydencki, Sesja VII: O sakramentach, kanon 13, Denz. 856).

„Kościołowi nie wolno zmieniać ani nawet dotykać materii lub formy żadnego sakramentu. […] Kościół może zmienić albo uchylić lub wprowadzić coś do nieesencjonalnych obrzędów albo do ich «ceremonialnych» części używanych przy udzielaniu sakramentów, takich jak procesje, modlitwy albo hymny, mających miejsce przed, lub po wypowiedzeniu istotnych słów formy…” (Leon XIII Apostolicae curae)

„Dobrze wiadomo, że Kościół nie posiada żadnego prawa do wprowadzania innowacji w niczym, co należy do substancji sakramentów” (Pius X, Ex quo nono)

„Sobór Trydencki oświadcza, że Kościół zawsze posiadał tę władzę, żeby w udzielaniu sakramentów, z zachowaniem ich istoty, wprowadzać lub zmieniać, co według różnorodności rzeczy, czasów i miejsc uzna za odpowiedniejsze bądź dla pożytku przyjmujących…” (Sobór Trydencki, Sesja XXI, Rozdział II, Denz. 931).

Wzięty en bloc nowy porządek vel nieporządek posoborowych zmian w zakresie substancji sakramentów postawił pod znakiem zapytania ich ważność. W każdym przypadku konieczny jest bowiem odpowiedni szafarz oraz odpowiednie forma i materia sakramentu. Uzasadnione wątpliwości dotyczące zmienionego przez modernistów rytu święceń biskupich oraz kapłańskich powodują, że z dużą dozą prawdopodobieństwa jedyne sakramenty dostępne dziś korzystającym z posługi modernistycznej hierarchii to (1) chrzest i (2) małżeństwo, którego szafarzami są odpowiednio: (1) każdy, kto ma intencję czynienia tego, co czyni we chrzcie Kościół; (2) sami zawierający małżeństwo.

Ks. Henry Davis, uznany katolicki teolog, zaznacza, że „[g]dy chodzi o ważność sakramentów, to przy ich udzielaniu, jak również przy konsekracji podczas Mszy, nigdy nie wolno przyjmować prawdopodobnego sposobu postępowania, zaniechawszy sposobu bezpieczniejszego. Zdanie przeciwne zostało wyraźnie potępione przez papieża Innocentego XI. Postępowanie takie byłoby poważnym grzechem przeciw religii, a mianowicie okazaniem braku szacunku wobec tego, co Chrystus, Nasz Pan ustanowił. Byłoby to ciężkim grzechem przeciw miłości, jako że przyjmujący sakrament zostałby prawdopodobnie pozbawiony łask oraz skutków sakramentu. Byłby to bolesny grzech przeciw sprawiedliwości, jako że przyjmujący sakrament ma prawo do otrzymania ważnych sakramentów”.

Trudności potęguje fakt, że niemała część (przede wszystkim duchownych) deklarujących się jako zawsze wierni Tradycji przyjmuje w zakresie ważności sakramentów stanowisko oraz praktyczny modus operandi sprzeczny z orzeczeniem papieża Innocentego XI. Szczególnie uwypukla się to w przypadku zagadnienia święceń kapłańskich. Jedni uznają, że w przypadku nowych sakramentów jedynym defektem może być brak intencji u (domniemanego) szafarza i na własną rękę (nie licząc się ze stanowiskiem modernistycznej hierarchii, którą skądinąd werbalnie uznają za prawowitą katolicką władzę) osądzają każdy przypadek (domniemanych) święceń indywidualnie. Inni idą postulowaną przez Innocentego XI drogą bezpieczniejszą i wyświęconym (?) w drodze zreformowanego rytu udzielają święceń warunkowych zgodnie z rytuałem tradycyjnym, jednak jednocześnie uznają za (przynajmniej niekiedy) uzasadnione korzystanie przez wiernych z sakramentów udzielanych przez osoby, co do których istnieje uzasadnione podejrzenie, iż księżmi w ogóle nie są.

Sakramenty nie są do zbawienia konieczne w sensie absolutnym. Kościół rozumie przez to, iż (poza wypadkami niepokonalnej ignorancji) zbawienie zależy od tego, czy człowiek jest członkiem Kościoła katolickiego, zwykłym zaś sposobem wejścia do niego jest chrzest. Inne sakramenty nie są absolutnie konieczne; są jednak niezbędne o tyle, że są one dla członków Kościoła zwyczajnymi środkami przekazu łaski ustanowionymi przez Chrystusa. Tak więc istnieje obowiązek przystąpienia przynajmniej raz w roku do spowiedzi i przyjęcia Komunii świętej (pod warunkiem że ksiądz jest dostępny).

Sedno dyskusji na temat „istoty” [sakramentów] ogniskuje się wokół kwestii „znaczenia”. Używana do udzielania niektórych sakramentów forma zmieniała się na przestrzeni wieków. Ale pod warunkiem, że „znaczenie” formy nie zostało zmienione, używane słowa substancjalnie niosły ze sobą to samo znaczenie, jakie im nadał Chrystus. Wyraźnie naucza tego św. Tomasz:

„Jasne jest, że jeżeli jakakolwiek substancjalna część sakramentalnej formy zostanie zniesiona, to zasadniczy sens słów zostaje zniszczony i w konsekwencji Sakrament jest nieważny” (Summa III, Q. 60, art. 8).

Słusznie przyrównywany do „walca liturgicznego”, który zaowocował „nowym porządkiem mszy”, „walec sakramentalny”, wypaczający istotną treść formy udzielania sakramentów, wzbudza uzasadnione wątpliwości względem ważności „posoborowych” znaków, mających być widzialnymi znakami łaski niewidzialnej, które – sprawowane według uświęconych Tradycją i Magisterium prawideł – stanowią dla wierzących tak istotną pomoc na drodze do zbawienia.

W tym kontekście warto pochylić się nad zagadanieniem, CZY WSZYSTKIE CHRZTY UDZIELANE PRZEZ KAPŁANÓW NOVUS ORDO MOŻNA UZNAĆ ZA WAŻNE?

Niejeden kapłan (oraz) wierny Tradycji nie kwestionuje ważności chrztów udzielanych (pozornie?) przez duchownych Novus Ordo. Stwierdziwszy fakt zaistnienia (próby?) udzielenia chrztu, milcząco zakłada, że jest on ważny.

Tymczasem prawidłowa metoda postępowania polega najpierw na zbadaniu, czy zaistniała sama okoliczność (do udzielenia) chrztu, następnie zaś jego ważności (tj. tego, w jaki sposób dokonano ceremonii), zakładając, że jest wątpliwy, jeśli nie uda się bezsprzecznie udowodnić jego ważności. Innymi słowy: ceremonie chrztu przeprowadzane przez duchownych Novus Ordo po roku 1990 należy zbadać celem ustalenia, z pomocą wiarygodnych świadków lub nagrania video, czy zostały przeprowadzone poprawnie.

Skąd wybór roku 1990? Datę ową ustalono ze względu na to, że duchowni szkoleni w seminariach przedsoborowych byli już wtedy martwi lub emerytowani. To w okolicach roku 1990 doniesienia o chrztach nieważnych lub wątpliwych stały się coraz bardziej powszechne. Jest precedens dla ustanowienia takiej, zdawałoby się: arbitralnej, daty.

Do dziś kontrowersje budzi zagadnienie ważności konsekracji biskupich dokonywanych przez hierarchów, którzy zaparli się jedności z Rzymem i w opozycji do papieża sprzymierzyli z rewolucyjnymi władzami politycznymi Republiki Francuskiej, tworząc tzw. „Kościół konstytucyjny”. Ci, którzy zgodnie z zaleceniem Piusa VI, odmówili złożenia wymaganej przez rewolucjonistów przysięgi, narazili się na prześladowania. Zdecydowana większość biskupów odmówiła podporządkowania się władzom cywilnym i zmuszona została do emigracji. Stolica Apostolska uznała jednak WAŻNOŚĆ wzmiankowanych KONSEKRACJI.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *