Kwestia „papieża–heretyka” w nauczaniu soboru watykańskiego (pierwszego)

Pytanie, czy papież może być heretykiem, a jednocześnie pozostawać głową Kościoła katolickiego pojawiło się na soborze watykańskim (pierwszym), zostało podjęte i jednoznacznie rozstrzygnięte.



Po powrocie z soboru arcybiskup Jan Chrzciciel Purcell z Cincinnati donosił, co następuje:



Jeden z kardynałów podniósł też kwestię następującą: „Co należy uczynić z papieżem, jeśli stanie się heretykiem?”. Odpowiedź brzmiała: nigdy nie było takiego przypadku. Gdyby jednak tak się stało, zgromadzenie biskupów ogłosiłoby, że utracił swój urząd, ponieważ z chwilą, gdy papież staje się heretykiem, nie jest już głową, ani nawet członkiem Kościoła. Kościół nie byłby ani przez chwilę obowiązany słuchać go, gdy zaczyna nauczać czegoś, co stoi w sprzeczności z Magisterium; z chwilą stania się heretykiem papież traci swój urząd – zostaje z niego zdjęty przez samego Boga.



Gdyby papież miał na przykład powiedzieć, że wiara w Boga jest fałszywa, nie bylibyśmy obowiązani mu wierzyć; lub gdyby miał zaprzeczyć reszcie wyznania wiary: „Wierzę w Chrystusa” etc. Samo podejrzenie, że ojciec święty mógłby popaść w herezję, zdaje się wobec niego bardzo krzywdzące; pozwala jednak docenić, jak dogłębnie zbadano na soborze zagadnienie papiestwa i do jakiego stopnia rozważano każdą ewentualność. Jeżeli papież zaprzeczy jakiejkolwiek prawdzie wiary uznawanej przez każdego prawdziwie wierzącego, nie ma do tytułu Chrystusowego wikariusza więcej praw niż ty albo ja. W tym zatem zakresie potwierdza się, że dogmat o papieskiej nieomylności nie dotyczy wyłącznie władzy doczesnej papieża, ani nie może służyć do ukrywania konsekwencji jego ewentualnej herezji.



[Abp. John B. Purcell, cyt. za: James J. McGovern, Life and Life Work of Pope Leo XIII, Chicago 1903, s. 241; imprimatur: abp James Quigley of Chicago].

___________

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *