KOŚCIÓŁ TO MONARCHIA

KOŚCIÓŁ TO MONARCHIA

Zesłanie Ducha Świętego to dzień narodzin Kościoła. To w owym dniu Duch Święty zstąpił na apostołów oraz Dziewicę Maryję konstytuując wszystkie fundamenty Mistycznego Ciała Chrystusa. Podobnie jak Duch Święty zaćmił Maryi w trakcie Zwiastowania – w chwili poczęcia Pana Jezusa – tak zaćmił Apostołom w dzień Zielonych Świątek, w czasie, by tak rzec, poczęcia Kościoła, utworzenia Mistycznego Ciała Chrystusa.

Omówimy dziś monarchiczny ustrój Kościoła. W latach sześćdziesiątych dwudziestego wieku mówiło się dużo o potrzebie reformy sposobu zarządzania Kościołem. Sobór Watykański drugi promulgował błąd kolegialności, głoszący, iż najwyższą władzę w Kościele sprawuje grupa ludzi – kolegium biskupie (do którego zalicza się też papież). Stało to w zupełnej sprzeczności z tym, w co z wiek wieka wierzyli katolicy: najwyższa władza w Kościele skupia się w rękach jednego człowieka – rzymskiego papieża – i tylko w jego rękach; nie zaś w rękach kolegium, do którego papież należy na prawach członka.

Ów błąd kolegialności wywołał największe spośród heretyckich nauk Vaticanum Secundum kontrowersje. Podjęto zdecydowane i zorganizowane kroki, by zapobiec nauczaniu owego błędu. Grupa teologów napisała, że jeśli koncepcja kolegialności byłaby prawdziwa, sposób, w jaki w Kościele katolickim od zawsze sprawowano władzę, stałby w całkowitej sprzeczności z Prawem Bożym. To zaś z kolei skutkowałoby stwierdzeniem, że Kościołowi brak znamienia świętości. Ponieważ jednak z definicji jest niemożliwe, by Kościołowi go zabrakło, niemożliwe jest również, by prawdziwy papież promulgował błędną naukę o kolegialności. Cytujemy teraz dokument teologów: „Gdyby Kościół miał przyjąć proponowane [nowe] nauczanie [o kolegialności], zaprzeczyłby swej przeszłości oraz doktrynie podawanej do wierzenia aż do dziś; oskarżyłby sam siebie o trwanie w błędzie i postępowanie przez wieki wbrew Prawu Bożemu”. W listopadzie roku 1964 na temat nowej nauki o kolegialności rozgorzała na soborze trwająca cały tydzień debata. Liberalni biskupi nazwali go „Czarnym tygodniem”, ponieważ obawiali się, że przeciwnicy nowinki zwyciężą. Taktyka wiernej odwiecznemu nauczaniu Kościoła opozycji polegała na podjęciu próby przekonania Pawła VI, by zainterweniował w stanowczy i bezpośredni sposób jako najwyższy strażnik Wiary, by uratować biskupów przed nauczaniem błędu i prowadzeniem całego Kościoła w herezję. Paweł VI zgodził się wydać w sprawie oświadczenie. Jednakże oświadczenie owo było niejednoznaczne i pozostawiło sprawę nierozstrzygniętą, umożliwiając nikczemnie sfałszowanemu nauczaniu przetrwanie. Przytłaczająca większość biskupów przyjęła błędną naukę o kolegialności. Patrząc z perspektywy czasu należy stwierdzić, że niezwykle ciekawe jest, iż liberałowie tak bardzo obawiali się interwencji Pawła VI. Gdyby wierzyli bowiem, iż kolegialność jest doktryną katolicką, nie mieliby powodów obawiać się, gdyby papież odniósł się do niej wydając w jej sprawie decydujące oświadczenie – jako że prawowity papież, zgodnie z obietnicą Chrystusa, będzie zawsze wiernie strzegł nauki katolickiej. Żywiona przez biskupów obawa zdradziła ich jako heretyków. Nawiasem mówiąc, jednym z najaktywniejszych członków owej grupy liberałów, jak najusilniej opowiadającym się za heretycką doktryną kolegialności, był ksiądz Józef Ratzinger.

Dlaczegóż więc modernistom tak zależało na promulgowaniu heretyckiej nauki o kolegialności? Każdej herezji można przypisać jeden i ten sam podstawowy motyw: heretyk chce grzeszyć nie musząc wysłuchiwać od nikogo, że to, co czyni, jest złe. Grzechy zaś, które pożądali popełniać najbardziej spośród wszystkich – a były to lata sześćdziesiąte dwudziestego wieku – to grzechy antykoncepcji. Z moralnego punktu widzenia to był w owej epoce bardzo istotny temat. Nie chcieli słuchać tego, o czym wiedzieli, że jest prawdą: iż stosowanie antykoncepcji to grzech ciężki. Wskazuje to na fakt, że fala zalewowa już wcześniej uderzyła w Kościół – pobłażanie i dogadzanie sobie, brak umartwień, brak pokuty, postawy samolubne i wyrachowane, wolnomyślicielstwo, odrzucanie nauk katechizmowych, całkowite przyjęcie wartości i sposobu życia proponowanych przez świat oraz całkowita pogarda dla wewnętrznego życia duszy.

Jako że papież był (i jest) strażnikiem wszech praw i porządku moralnego w świecie, uznano go za wroga panującego w świecie grzechu. Należało go zatem usunąć. Kolegialność stanowiła sposób na przesłonienie osoby papieża poprzez zredukowanie go do członka kolegium biskupów, tak by katolicy nie widzieli już w nim żywej zasady wiary. Vaticanum secundum doprowadziło do tego, że papieża przestano postrzegać jako żywą zasadę wiary. Natychmiast po promulgowaniu błędnej nauki o kolegialności w całym Kościele rozgorzała zażarta dyskusja dotycząca natury władzy w Kościele. Liberalni księża, wyrastający wszędzie jak grzyby po deszczu, niczym wychodzący z ukrycia, twierdzili, że Kościół zmienił naukę o swojej władzy – z monarchii przedzierzgnął się w system zarządzania zbiorowego. Wielu poszło jeszcze dalej, twierdząc, że teraz nic nie stoi na przeszkodzie, by zmienić Kościół jeszcze bardziej – tak by przypominał współczesną demokrację, jakiegoś rodzaju system parlamentarny. Wielu kapłanów zaczęło żywić obawy, że oznacza to istotową zmianę – odejście od tradycyjnego nauczania Kościoła na temat jego władzy. Niepokój związany z heretycką nauką o kolegialności oraz innymi błędami Vaticanum secundum doprowadził do powstania ruchu katolickiej tradycji, z którym mamy do czynienia dziś.

Prawda dotycząca nauki o kolegialności jest taka, że stoi ona w jawnej i rażącej sprzeczności z Wiarą katolicką. Aby przedstawić sprawę dokładniej, potrzebujemy najpierw powiedzieć coś o samej władzy. Istnieją trzy systemy sprawowania władzy: monarchia, władza arystokracji oraz demokracja. Monarchia polega na tym, że najwyższa władza skupia się w rękach jednego człowieka. Władza arystokracji oznacza, iż znajduje się ona w rękach pewnej grupy, zwykle złożonej z bogatych szlachciców. Demokracja oznacza władzę tłumu. Istnieją również takie sposoby sprawowania władzy, które łączą w sobie elementy wspomnianych systemów.

Monarchię można podzielić na dwa rodzaje: monarchię absolutną oraz umiarkowaną. W monarchii absolutnej wola władcy jest niczym nieograniczona. Jego słowo jest prawem. W monarchii umiarkowanej wola władcy jest w pewien sposób ograniczona. Może on działać zgodnie ze swoją wolą, lecz w zakresie pewnych granic.

Gdy Pan Jezus założył Kościół w dniu Pięćdziesiątnicy, ustanowił go monarchią umiarkowaną. Kościół był od początku społecznością charakteryzującą się swoistym systemem władzy – nie zaś grupą zmieniającą się pod wpływem chwili, ruchem społecznym ani czymś podobnym. Jezus Chrystus założył naród – o charakterze zarówno ludzkim, jak i Bożym – a jako że w założeniu nadał mu swoisty rodzaj rządów, żadnemu człowiekowi nie wolno go zmieniać – nawet samemu papieżowi. To na opoce – jednym człowieku – świętym Piotrze – Chrystus zbudował Kościół Swój. Fakt, iż święty Piotr został ustanowiony widzialną głową Kościoła, nie dał mu swobody wprowadzania w życie dowolnej swojej zachcianki. Pierwszy papież został ograniczony w zakresie tego, jak wolno mu zarządzać Kościołem, bo już uprzednio sam Pan Jezus ustanowił prawa i sakramenty. Na przykład: święty Piotr nie mógłby wprowadzić żadnego nowego sakramentu, choćby chciał. Nie mógłby również znieść żadnego z przykazań Dekalogu, gdyby naszła go taka ochota. Niemniej jednak w zakresie ograniczonym prawami i sakramentami z ustanowienia Pańskiego święty Piotr i jego następcy cieszą się najwyższą władzą. Nie oznacza to, iżby Kościołowi brakowało elementów demokracji. W istocie rzeczy bowiem władza Kościoła ma pewne elementy demokratyczne, pewne zaś – arystokratyczne. Ostatecznie papież zostaje wybrany większością głosów kolegium kardynalskiego; każdy z kardynałów dysponuje głosem o takiej samej wadze – i to w pewien sposób przypomina demokrację. Godność papieża nie jest dziedziczna; papieżem może zostać nie tylko człowiek zamożny; wielu papieży pochodziło z rodzin ubogich i szerzej nieznanych: wspaniałym przykładem tej prawdy jest święty Pius X.

Papież musi posługiwać się biskupami, którzy pomagają mu troszczyć się o Kościół i zarządzać nim – episkopat przypomina zaś arystokrację. Gdyby bowiem papież musiał o wszystko troszczyć się sam, nie mając do pomocy biskupów, nie zdołałby w praktyce zarządzać tak ogromną, rozciągającą się po całym globie społecznością, jaką jest Kościół katolicki.

Mimo że w Kościele obecne są elementy demokracji oraz arystokracji, mówimy o nim jednak zasadniczo jako o monarchii, ponieważ cała władza, jaką Kościół dysponuje na ziemi, znajduje się w rękach jednego człowieka: papieża. W latach 60. XX wieku wielu liberalnych księży zwykło wygłaszać bezpodstawną opinię, że w starożytnym Kościele papież nie miał nawet w przybliżeniu takiej władzy jak w średniowieczu lub w ich własnych czasach; twierdzili również, iż w zakresie zarządzania Kościołem miała miejsce ewolucja – od rzekomego oddolnego ruchu charakteryzującego się zdecentralizowaniem do zorganizowanej monarchii; proces ten miał zająć kilka wieków. Fakty historyczne mówią jednak dokładnie co innego.

Przyjrzyjmy się najpierw okresowi od I do IV wieku po narodzeniu Chrystusa. Bycie papieżem praktycznie oznaczało w owym czasie pewną śmierć. Namiestnicy Chrystusowi żyli w rzymskich katakumbach, w żaden sposób nie ujawniając się światu, w ciągłym strachu przed rzymskimi władzami, które więziły ich, torturowały lub mordowały. Podobnie jak królowie ruszają na czele swych żołnierzy, by toczyć bój z wrogiem i oddać życie za bezpieczeństwo własnego kraju, tak papieże pierwszych wieków wyruszali na bój z duchowymi siłami zła, oddając jeden po drugim życie dla pożytku Kościoła. Liberałowie chcieliby nas przekonać, że ze względu na fakt, iż papieży tropiono, prześladowano etc., nie byli oni prawdziwymi monarchami. Nie można jednak powiedzieć, że papież pozbawiony jest powszechnej władzy tylko dlatego, że zostaje poddany prześladowaniu, wygnany lub odbiera mu się swobodę działania. Wyzwania, z którymi musi się zmierzyć, nie odbierają mu władzy rządzenia Kościołem. W istocie tym bardziej ujawnia się prawdziwie królewski charakter papieskiej władzy – ze względu na odwagę Chrystusowych namiestników. Króla, który oddaje życie za swój kraj, uważa się za wielkiego; papież, który oddaje życie za pomyślność Kościoła, jest wielkim papieżem.

Pod koniec lat dziewięćdziesiątych pierwszego wieku prześladowania Kościoła na krótki okres zelżały. Wtedy właśnie papież Klemens skierował bezpośrednio do Koryntian list, nakazując, by byli posłuszni swemu biskupowi. Otóż gdyby papież nie miał powszechnej władzy rządzenia biskupami i wiernymi w całym Kościele, nie mógłby tego uczynić.

W połowie IV wieku papież Juliusz I udzielił Aleksandryjczykom ostrej reprymendy za to, że nie odwołali się do niego w kwestii dotyczącej ich biskupa. Skierował do nich następujące słowa: „Wszyscy wiedzą, że jeśli istnieje jakiś dyskusyjna kwestia dotycząca biskupa, wierni winni odwołać się do papieża” – zgodnie ze stanowiskiem powszechnie przyjętym przez wszystkich katolików wszystkich czasów. Święty Juliusz I nie powiedział Aleksandryjczykom, by odwoływali się do „cieszącego się najwyższą władzą kolegium biskupiego”.

A więc pomysł, by Kościół pierwszych wieków nie był monarchią, to zupełna bzdura. Chrystus ustanowił Kościół w taki sposób, aby papieże rządzili nim jako monarchowie po wsze czasy – aż Zbawiciel przyjdzie na ziemię powtórnie, by sądzić świat. „[T]y[ś] jest [Piotr-]opoka, a na tej opoce zbuduję kościół mój, a bramy piekielne nie zwyciężą go” [Mt 16, 18]; [T]obie dam klucze królestwa niebieskiego: cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związano i w niebiesiech; a cokolwiek rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązano i w niebiesiech” [Mt 16, 19]; „Paś owce moje”; „Paś baranki moje” [J 21, 17 oraz 16], „[P]otwierdzaj bracią twoję” [Łk 22, 32]. Ową władzę rządzenia przepowiedział nawet prorok Izajasz w Starym Testamencie: „I dam klucz domu Dawidowego na ramię jego: i otworzy, a nie będzie, kto by zamknął: i zamknie, a nie będzie, kto by otworzył” [Iz 22, 22]. Święty Paweł pisze w liście do Efezjan, że Kościół wybudowany jest na fundamencie apostołów [Ef 2, 20]. Nie należy jednak rozumieć owych słów w ten sposób, jakoby Chrystus zamyślił władzę Kościoła na sposób kolegialny, albowiem spośród stanowiących fundament Kościoła apostołów jest tylko jeden, który jako jednostka został osobiście nazwany przez Pana Jezusa „skałą” i otrzymał prymat rządzenia; inni zostali jemu poddani – a owym wybranym jest święty Piotr.

Nawet św. Paweł odnosił się do św. Piotra jako do „Kefasa”, czyli „skały” – oznaczało to, iż uznaje, że pierwszy papież otrzymał prymat rządzenia od samego Chrystusa.

Żaden z żyjących w pierwszych wiekach Ojców Kościoła nie twierdził, że najwyższa władza w Kościele należy do kogokolwiek innego niż do papieża. Sobory i święci raz po raz nauczają o tym, że papież cieszy się w Kościele najwyższą władzą. To jeden z artykułów Wiary najczęściej powtarzanych na przestrzeni dziejów. Znajduje on swój najdobitniejszy wyraz w nauczaniu Soboru Watykańskiego (rok 1870), który głosi, że papież jest głową Kościoła powszechnego na mocy Bożego postanowienia o prymacie Piotrowym. Ponieważ zaś papież jest głową Kościoła na mocy postanowienia Bożego, Kościół jest na mocy postanowienia Stwórcy monarchią. Monarchia to władza jednej osoby. Tego zaś, co zostało postanowione wolą Bożą, nie można zmienić wolą ludzką. Stąd Kościół nie ma mocy zamienić nigdy monarchii na inny rodzaj rządów.

Święty Robert Bellarmin napisał, że Chrystus nie powierzył najwyższej władzy Kościołowi w ogólności, z owej zaś władzy papież miałby czerpać legitymację do sprawowania rządów; władzę rządzenia otrzymał indywidualnie i osobiście święty Piotr. Papieże zatem czerpią swą władzę rządzenia nie od Kościoła, lecz bezpośrednio od Boga. Św. Robert mówi zatem, że z powyższego wynika, iż papież jest wprost i całkowicie ponad Kościołem powszechnym; tak, aby na całym okręgu ziemi nie uznawano niczyjego osądu za stojący ponad orzeczeniem papieża. Święty Robert naucza, że nawet gdyby każdy członek Kościoła z osobna – kardynał, biskup, kapłan, teolog i wierny z każdego narodu pod słońcem – sprzeciwiał się papieżowi – nie miałby nad nim żadnej władzy. Pius XII oświadczył, iż wszyscy biskupi Kościoła są poddani rzymskiemu papieżowi i jest on dla nich jedynym źródłem jurysdykcji zwyczajnej.

Wreszcie: sam Pan Jezus po wielekroć na kartach Ewangelii nazywa Kościół królestwem – „Królestwem Bożym”. Królestwo zaś z definicji oznacza monarchię; system, w którym rządy sprawuje monarcha, król. A zatem Kościół jest w swej istocie monarchią, a jako że jest społecznością widzialną, musi mieć też widzialnego króla – monarchę, a jak Chrystus wstąpił do nieba, „a obłok wziął go od oczu ich [apostołów]” [Dz 1, 9], musi istnieć widzialny monarcha, który zajmuje miejsce Chrystusa Króla na ziemi; osobą tą zaś, widzialnym monarchą, jest papież. Struktura Kościoła ustanowiona przez Chrystusa istnieje dziś w takim samym kształcie, jak owego pierwszego dnia, zaraz po swoim powstaniu – w Dzień Zesłania Ducha Świętego – i mimo podejmowanych przez wrogów Kościoła prób doszczętnego jej zniszczenia, zawsze będzie istniała w ten sam niezmienny sposób.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *